சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு கவிஞனின் கதைதான் 'A Poet'.
இதுவொரு Spanish மொழி திரைப்படம்.
Genre:Tragic comedy film.
இந்த வருடம் (2025)மே மாதம் நடந்த கேன்ஸ் திரைப்படவிழாவில் இத்திரைப்படம் பங்கெடுத்து பரிசையும் வென்றது.
கவிஞர் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த உபிமர்ரியாஸின் தோற்றம் ஓரளவிற்கு நமது நடிகர் நாகேஷின் தோற்றத்தை ஒத்துயிருக்கும்.
கதாபாத்திரத்திற்கேற்ற அருமையான தேர்வு இந்த நடிகர்.
Spoiler alert:வேலையில்லை;அதனால் சமூகத்தில் மதிப்புமில்லை.
மனைவியும் பெண் பிள்ளையும் இவரை விட்டு பிரிந்து சென்று விட்டனர்.
பென்ஷன் வாங்கி பிழைப்பை ஓட்டும் அம்மாவின் தயவில் வாழ்ந்து வருகிறார் கவிஞர் ஆஸ்கர்.
தீரா குடிப்பழக்கமும் உண்டு.சில வேளைகளில் நடைபாதையிலேயே தூங்கியும் விடுவார்.
பெண்பிள்ளை மீது மிகுந்த பாசம் உடையவர்.மனைவியால் அவமானப்பட்டாலும் மகளைப் பார்ப்பதற்காக செல்வார்;பேசுவார்.செலவுக்கு மகளிடமிருந்து பணமும் வாங்கிக் கொள்வார்.
இரண்டு,மூன்று கவிதைத் தொகுதிகளை வெளியிட்டும் தனக்கு சமூகத்தில் தனக்கு சரியான அங்கீகாரம் கிடைக்க வில்லையே என்கிற கவலை இவருக்கு எப்பொழுதுமே உண்டு.
"அம்மா மட்டும் இல்லேன்னா இந்த வீடு கூட உனக்கு கிடைச்சு இருக்காது"என்று சொல்லி அவமானப்படுத்துவாள் இவளுடைய சகோதரி.
இருந்தாலும் அவளே இவருக்கு ஒரு பள்ளிக் கூடத்தில் Poetry teacher வேலை வாங்கிக் கொடுக்கிறாள்.
வேலைக்கு செல்கிறார்.தனது வகுப்பில் உள்ள ஒரு மாணவியை தேர்ந்தெடுத்து கவிதையில் புலமையாக்க முயற்சிக்கிறார்.அவளும் இவருடைய முயற்சியின் மீது அக்கறை கொண்டு கவிதை எழுதுவதில் முயற்சி எடுக்கிறாள்.
கவிதைப் போட்டியில் கலந்து கொண்டு முதல் பரிசும் வாங்குகிறாள்.
அதனால், பள்ளி நிர்வாகம் சந்தோஷமடைந்து பார்ட்டி ஒன்று வைக்கிறது.
அந்த பார்ட்டியில் அந்த மாணவி மதுபானத்தை அதிகமா அருந்தி நிலைகுலைகிறாள்.வாந்தி எடுக்கிறாள்.
அவளை வீட்டில் கொண்டு போய் சேர்க்கும் பொறுப்பு இவருடையதாகிறது.
சுயநினைவேயில்லாமல் இருக்கும் அவளை தனது காரில் ஏற்றிக்கொண்டு அவளுடைய வீடு நோக்கி செல்கிறார்.
வீட்டை அடைந்தவுடன் அவள் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்து தன் மீது சந்தேகப்படுவார்கள் என நினைத்து அவளுடைய வீட்டின் படிக்கட்டின் மீது போட்டு விட்டு செல்கிறார்.சத்தம் போட்டு வெளியே வரும் அவளுடைய வீட்டார் இவள் இருக்கும் நிலையையும் அவர் வேகமாக காரில் ஏறி செல்வதையும் பார்க்கின்றனர்.
சூழல்,அவரை அயோக்கியனாக சித்தரிக்கிறது.அவளுடைய அண்ணன் அவரை நையப்புடைக்கிறான்.
பணத்தாசை பிடித்த அந்த பண்பாடற்ற குடும்பம் இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி அவரிடமிருந்து பணத்தை பிடுங்க நினைக்கிறது.
பள்ளி நிர்வாகம் பணத்தைக் கொடுத்து அவர்களை சரிகட்ட நினைக்கிறது.
இவரோ பணத்தைக் கொடுத்தால் தான் ஒரு குற்றவாளி என்பதை ஒத்துக்கொள்வது போல் ஆகிவிடும் என்று நினைக்கிறார்.
இதற்கிடையில் மகளும் தந்தையின் மீது சந்தேகம் கொள்கிறாள்.வெறுக்கிறாள்.தன்னால் அவருக்கு ஏற்பட்ட நிலையை புரிந்து கொண்ட மாணவி கவிஞரின் மகளுக்கு கடிதம் ஒன்றை எழுதி அனுப்புகிறாள்.
தந்தையைப் பற்றி தவறாக நினைத்ததை நினைத்து வருந்துகிறாள்.
தந்தை எழுதிய புத்தகத்தை அலமாரியிலிருந்து எடுத்து படிக்க ஆரம்பிப்பதோடு படம் முடிகிறது.
இந்தப் படத்தில் கவிஞராக நடித்த Ubeimar rios-க்கு இதுதான் முதல் படம் என்பதை நம்ப முடியலே.அந்த அளவிற்கு கேரக்டரை புரிந்து கொண்டு மிகவும் இயல்பாக நடித்துள்ளார்.
Co-Produced and Directed by Simon Mesa soto.
இவர், கொலம்பியா நாட்டு திரைக்கதையாசிரியர் மற்றும் இயக்குநருமாவார்.
இவர் இயக்கிய Leidi and Madre குறும்படங்களின் மூலம் பல சர்வதேச விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார்.
இவருடைய முதல் Feature film-ஆன 'Amparo' வும் 2021-ஆம் ஆண்டில் நடந்த கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டது.
நண்பரே! உலகின் மீது நாம் அவநம்பிக்கை கொள்வதற்கு எந்தக் காரணமுமில்லை. தீவிரவாதம் உள்ளதெனில் அது நம்முடையதுதான். பாதாள மெனில் அது நமக்குரியதுதான். அபாயங்கள் உள்ளதெனில் அதை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். தனிமையை நேசிக்கவேண்டும்: அது வேதனை தருவதாக இருந்தாலும் தனிமையை ஏற்கப்பழகுவது வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் புரியவைக்கும். நம் போராட்டத்தின் அழகைக் கண்டறிய வேண்டும். அது உண்மையையும் ,நேர்மையையும் உணரச்செய்யும்.
நண்பரே! தீர்மானிக்கப்படாத விஷயங்களுக்கான கேள்விகள் மனதிலிருக்கும். ஆனால் அவைகளுக்கு இப்போது பதில்கிடைக்காது. பதில்களோடு வாழமுடியாத நிலை நமக்கிருப்பதால் எதற்கும் பதில் தேடாதீர்கள். எல்லாவற்றோடும் வாழவேண்டும். கேள்விகளோடு இப்போது வாழுங்கள். நீங்களே அறியாதபடி எதிர்காலத்தில் அந்த பதிலாகவே வாழ நேரலாம்
வாழ்க்கை முரண்பாடுகளால் ஆனது. பகுத்தறிவான பதிலை எல்லாவற்றிலும் எதிர்பார்த்தால் நம்மை நாமே சித்திரவதைபடுத்திக்கொள்வோம்
முழுமையற்ற அறிவுதான் ஒவ்வொரு மனிதனின் விதி என்னும் போது சுயத்தை அறியவேண்டிய வைகறையாக கேள்விகளை விரும்ப வேண்டும். நாம் யாராக இருக்கவேண்டும்,இப்படி ஏன் வாழ்க்கை என்று எல்லாவற்றி லும் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டு நம்மை வருத்திக் கொள்ளாமல் அந்தத் தருணத்தைத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டும். வாழ்வது, அனுபவம் பெறுவது என்ற இரண்டும் நமக்கானவை.எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. காலப்போக்கில் பதில்கள் மேல் விழுவோம்.
நிகழ்காலத்தைவிட கனவுகள் மேலானவை என்று சொல்ல முடியாது. நிகழ் காலமும்,எதிர்காலமும் ஒன்றுதான்.நாம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி நம்புவது நிகழ்காலத்தை மாறச்செய்கிறது.நம் கனவுகள் நிகழ்தருணத்தை மாற்றுகின் றன.நம்முடைய மனப்பாங்கு நாம் எதிர்கொள்ளும் விஷயங்களை நல்லதாக்க, தீயதாக்க முடியும்.நம்முடைய முடிவுதான் அதை நிறப்படுத்துகிறது உலகம் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவேண்டுமென்று விரும்பினால் நம்மை மாற்றிக் கொள் ளத் தயாராகவேண்டும். அழகும் கொடுமையும் என்று உனக்கு எல்லாம் நடக்கட்டும்.போய்க் கொண்டேயிரு.எந்த உணர்வும் முடிவல்ல.
சாலையோரமாக நடந்து சென்ற பவானி டீச்சரைக் பின்னால் இருந்து ஒருவர் அழைத்து கேட்டார்.
“யார்… புரியலையே.”
“டீச்சர், இந்த முகத்தை ஒருக்க கவனமாகப் பாருங்க.”
“விளையாடாதேடா, விஷயத்துக்கு வா. எனக்கு முன்னாடி மாதிரி இப்ப கண் பார்வை இல்லடா.”
“டீச்சருக்கு இந்தக் குரலும் அடையாளம் தெரியலையா?”
“இல்லைடா… இத்தனை ஆண்டுகளில் எத்தனை தலைமுறையை நான் பாடல் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கேன் எத்தனை பேர் டா ஞாபகத்துல வச்சிருக்க முடியும்.?”
“96-வது பேட்ச்சில் படித்த ஜாஃபர், விஷ்ணு, ஜேக்கப் எல்லாம் டீச்சருக்கு ஞாபகம் இருக்கா?”
அந்த பேட்ச்சை நான் எப்படி மறக்க முடியும்? என் ஆசிரிய வாழ்க்கையில் அதைவிட பிடித்த ஒரு பேட்ச்சே இல்லை. சரி, நீ அந்த பேட்ச்சில் யார்?”
“டீச்சருக்கு அந்த பேட்ச்சிலிருந்த ‘திருடன்’ ஜேக்கப் ஞாபகத்துல இருக்கா?”
“ டேய், அவனை அப்படிச் சொல்லாதே. அவன் ஒரு பாவம். அவன் திருடன் இல்லை.”
டீச்சர் இன்னும் நீங்க அவனுக்கு தான் சப்போர்ட் பண்றீங்களா அவன் திருடுறதை நான் தான் பார்த்து இருக்கேனே அப்பவும் அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணி காப்பாற்றி விட்டது நீங்க தானே
“ஆம், நான் அவனை காப்பாற்றினேன். ஏன்னா, அவனைப் பற்றி உங்களுக்கு தெரியாத பல விஷயங்கள் எனக்குத் தெரியும்.”
“அதென்ன டீச்சர்?”
“அவனுடைய வாழ்க்கை நிலை அப்போ அப்படித்தான் இருந்தது. வீட்டில் ஒரு வேளை உணவு கூட இல்லாத குடும்பம்.”
ஜேக்கப்பைப் பற்றி சொல்ல சொல்ல டீச்சரின் கண்கள் நிறைந்தது அவர் இறுதியில் அழ ஆரம்பித்தார்
“ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய்? நீ அவனை பிறகு பார்த்தாயா?”
“டீச்சர்… அப்போ நான்காவது பெஞ்சில் உட்கார்ந்து டீச்சரைத் தொந்தரவு செய்த அந்த ‘திருடன்’ ஜேக்கப் நான்தான்.”
இதைக் கேட்டவுடன் டீச்சர் அவனை கட்டிப்பிடித்தார். அடக்க முடியாத மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர் அவர் கண்களிலிருந்து தாரைதாரையாக வழிந்தது.
“சாமி, இதை நீ என்கிட்ட இவ்வளவு நேரம் ஏன் சொல்லவில்லை?”
“டீச்சருக்கு என்னைப் பற்றிய அந்தப் பழைய பாசம் இன்னும் நினைவிருக்கிறதா என்பதை அறியவே.”
“அப்படியா! சரி, நீ இப்படி வேஷம் போட்டிருக்கிறாய்? இப்போ என்ன வேலை செய்கிறாய்?”
“இது வேஷம் இல்லை டீச்சர். நான் இப்போது இந்த ஸ்டேஷனின் எஸ்.ஐ.”
“உண்மையாடா? நான் கேட்கிறது நிஜமா?”
டீச்சருக்கு நம்ப முடியவில்லை.
“ஆமாம் டீச்சர், நான் இப்போது ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. ஒரு மிட்டாய் வாங்கித் தின்ன வேண்டும் என்ற ஆசையில் அப்போது எடுத்த அந்த ஐந்து ரூபாய், என்னை மற்றவர்களின் முன் ‘திருடன்’ ஆக்கியது. அன்றே என்னை ஏளனம் செய்தவர்களின் முன் ஒரு போலீஸ்காரனாக நிற்க வேண்டும் என்பதே என் மனத்தில் இருந்த கனவாக இருந்தது…”
நாம் இறந்த அடுத்த நொடியே நம்முடைய உயிர் ஆத்மாவாக மாறி வெளியே நின்ற படி நம்மை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்து விடும்.
கொஞ்ச நேரத்தில் எப்படியோ இறந்த செய்தி நம் வீட்டுக்கு போய் விடும்,
எல்லோரும் கதறியழுதுகாத்திருப்பார்கள்
நம்மை வேடிக்கை பார்க்க ஊரே திரண்டு நிற்கும், உறவினர்கள், நண்பர்கள் என எல்லாருக்கும் உடனே தகவல் சென்று விடும்,
இவ்வளவு நாள் நேராக வீட்டுக்குள் சென்ற நம்மை இன்று வாசலிலேயே வைத்து விடுவார்கள்,
இத்தனைக்கும் அந்த வீட்டை நாம் தான் பார்த்து பார்த்து கட்டியிருப்போம்,
எல்லாம் நேரம்!
ஆளுக்கொரு பக்கம் மார்பிலும் தலையிலும் அடித்துக்கொண்டு அழுவார்கள், வருகின்ற நண்பர்களையும் உறவினர்களையும்கூட கட்டிக்கொண்டு அழுவார்கள், நமக்கு ஒன்றுமே புரியாது,
அவர்கள் அழுவதை பார்த்து கஷ்டமாக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் சந்தோஷமாக இருக்கும் நம்மீது இவ்வளவு பாசம் வைத்திருக்கிறார்களே என்று!
உங்களை விட்டு எங்கும் போகமாட்டேன் எப்போதும் உங்களுடன் இருப்பேன் என்று ஆறுதல் சொல்லி கண்ணீரை துடைக்கவேண்டும் என்று துடியாய் துடிப்போம்.
ஆனால் எதுவுமே முடியாது. அதுதான் மரணத்தின் மிகமோசமான துயரம்!
ஆனால் நம்மால் தான் உணரமுடியாது, ஒரு வழியாக உள்ளே தள்ளி அடைத்து விட்டார்கள், இருட்டிக்கொண்டதால் வெளியே campfire ம் போட்டுவிட்டார்கள்.
அழுது கொண்டே ஓடி வருகிறார்கள், இவ்வளவு நேரத்திற்கு பிறகு தமிழில் நமக்கு பிடிக்காத அந்த வார்த்தையை ஒருவன் சொன்னான், 'பொணத்தை ' கொஞ்சம் தள்ளி வைங்க பந்தல் போடணும்,
நம்ம அப்பா எவ்வளவு அழகா பெயர் வச்சிருந்தாலும் செத்த பின்னாடி பத்து காசுக்கு தேறாது!
நேரம் செல்ல, செல்ல கூட்டம் அதிகமாகி கொண்டே இருக்கிறது. பகையாளிகள் கூட நம்மை ரொம்ப நல்லவன் என்று certificate தருகிறார்கள்,
ஒருபக்கம் தாரை தப்பட்டை இன்னொரு பக்கம் மக்கள் வெள்ளத்தில் மாலை மரியாதைகள் இன்னொரு பக்கம் பட்டாசு சத்தம், எல்லாம் இருந்தும் என்ன பிரயோஜனம்!?
என்ன பண்றது பொணமா பொறந்தாலே இப்படிதான்! ஒருவழியாக எரிப்பதற்கோ புதைப்பதற்கோ எடுத்துசெல்கிறார்கள்
இவ்வளவு நாள் நாம் போட்ட ஆட்டத்தை எல்லாம் சேர்த்து நாலு பேர் ஆடிகொண்டு இருக்கிறார்கள்! கடைசியில் நம்மை எரித்தேவிட்டார்கள்!
இனி எங்காவது நாய் ஊளையிட்டால் கூட நாம் தான் வந்திருக்கிறோம் என்று புலுக ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்!
அடுத்த நாள் வீட்டுக்கு சென்று பார்த்தால் அழுகை குறைந்து விசும்பலாகி இருக்கும். அதற்கு அடுத்த நாள் அந்த விசும்பலும் குறைந்திருக்கும்.
இப்படி நாளாக நாளாக நம்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறந்து இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பி விடுவார்கள்!
ஒவ்வொரு இறப்பின் போதும் எத்தனை எத்தனையோ கனவுகளும் ஆசைகளும்
சேர்ந்தே புதைந்து போகின்றன!
இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியா உலகம் முழுவதும் 70,000 பேர் உயிர் துறக்கிறார்கள்!
நாளைய விடியல் நமக்கானது என்கின்ற எந்த உத்திரவாதமும் இல்லாதபோது நாம் ஏன் பொய்யோடும், பகையோடும், பொறாமையோடும், பாவத்தோடும் நம் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்? பூமியில் வாழும் காலத்தில் சந்தோஷமாக
நமது கனவுகள் ஆழ்மனதில் இருப்பதாகவும், சில சமயங்களில் சுதந்திரமாக செயல்படுவதாகவும் கூறப்படுகிறது, நம்பப்படுகிறது. ஆனால் கூட்டு உணர்வு ( collective consciousness)மற்றும் அதீத உணர்வு ( super consciousness) போன்ற பிற நிலைகளில், அது பெரும்பாலும் சமூக ,பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார வளர்ப்பைப் பொறுத்தும் சம்பந்தப்பட்ட தனிநபர்களின் நடத்தையைப் பொறுத்தும் அமைகிறதாக சொல்லப்படுகிறது.
மற்ற அம்சங்களுக்குள் ஆழமாகச் செல்லாமல், எனது ஆழ்மனதில் மீன்பிடிக்கச் செல்ல நான் எனது நேரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
நேற்று பல கனவுகள் பல வருடங்களாக வந்து போயின. அதனால் பெரும்பாலும் என் கனவுகளில் வார்த்தைகளைக் கொண்டுவரத் தவறிவிடுகிறேன். ஆனால் என் நம்பிக்கைக்கு மாறாக, புதன்கிழமை டிசம்பர் 2025 அன்று வார்த்தைகளை அவற்றில் செலுத்துவதன் மூலம் தவிர்க்க முடியாததை முயற்சித்தேன். இதில் வாசகர்கள் சில தடயங்களைக் கண்டுபிடித்து, அவர்களின் கருத்துக்கள், வெளிப்பாடுகள் மற்றும் அனுபவங்களை பின்னூட்டமாக பரிந்துரைக்க முடியும். இதன் மூலம் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை மற்றும் இருப்புக்கு அவசியமான அர்த்தமுள்ள உரையாடலுக்கு என்னுடை கதையாடலை கொண்டு வர முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.
முதலில், கனவுகளைப் பற்றி நான் விரிவாகப் பேச விரும்பவில்லை. நான் அப்படிச் செய்ய முயற்சித்தால், வாசகர்கள் அவற்றை எந்தவிதமான ஆதாரமும் இல்லாமல் கற்பனையாகக் காண்பார்கள்.
எனவே நான் நேரடியாகச் சென்று எனது உண்மையான உணர்வுக்கு ஏற்ப விளையாடுகிறேன்.
இது எனது கதை. கும்பகோணத்தில் உள்ள நாணயக்காரன் தெருவில் (சோழர்களின் காலம் -ஒரு காலத்தில் நாணயங்களை உற்பத்தி செய்தவர்கள் என்று பொருள்) அமைந்துள்ளது "சிவகுருநாதன் செந்தமிழ் நூல்
நிலையம் " .அங்கு சென்று அந்த நூலகத்தில் படித்து வருவதை வாடிக்கையாக கொண்டு இருந்தேன்.
சிவகுருநாதன் செந்தமிழ் நூல் நிலையம் : -ஓய்வு நேரத்தை ஆய்வு நேரமாக்கும் ஒரு அற்புத கோயில்....
இதன் ஊடாக , கும்பகோணம் என்று அழைக்கப்படும் எங்கள் கோயில் நகரத்தின் தெருக்களைப் பற்றிய சொற்களின் "சொற்பிறப்பியல் " பற்றிய இணைப்புகளையும் நான் வழங்குகிறேன்.
ஒரு வாசகனாக, ஜெயகாந்தன், சுஜாதா, லட்சுமி, பாலகுமாரன் போன்றவர்களின் நாவல்களைப் படிப்பது எனக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது...
டெகார்ட்ஸ், கார்ல் ஜங் போன்றவர்களின் தத்துவத்தைப் படிப்பதிலும் என் எண்ணம் எப்போதும் வலுவாக வேரூன்றி இருப்பதைக் காண்கிறேன்.
ஆனால் நேற்று என் கனவுகளில் நான் கடந்து வந்தவை, அதாவது டிசம்பர் 16, 2025 அன்று சுவாரஸ்யமாக இருந்தன...
தமிழ்நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது,
கும்பகோணமும் விதிவிலக்கல்ல.
அதனால் நேற்று என் தூக்கத்திற்குள் செல்வது எனக்கு கடினமாக இருந்தது.
சமீபத்தில் எங்கள் நூல் நிலையத்தில் நான் நாதஸ்வர வித்வான்கள் மற்றும் அவர்களின் சோதனைகள் மற்றும் இன்னல்கள் பற்றிய " சஞ்சாரம் " நாவலைப் படித்தேன்.அதை எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் வரலாற்றுத் தொடுதலுடன் விரிவாக விளக்கி இருந்தார்.
சஞ்சாரத்தை முடித்த பிறகு, ஆங்கிலேயர்கள் வருவதற்கு முன்பு இந்தியாவை ஆண்ட முகலாயர்களைப் பற்றிய "இடக்கை " (இடது கை) என்ற மற்றொரு நாவலை எடுத்தேன்.
நான் ஔரங்கசீப்பைப் பற்றிய முதல் அத்தியாயத்தைப் படித்து முடிக்க ஆரம்பித்தேன்.
நான் படிக்கும் போது என் நேரத்தில் கரைவதாக காண்கிறேன். முதல் அத்தியாயத்தை சுமார் 15 நிமிடங்களில் அதை முடித்த பிறகு, இடைவிடாத மழை காரணமாக என் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன், பின்னர் நூலகத்திலும் விளக்குகள் அணைந்தன.
நான் அவ்வப்போது தூங்கிவிட்டேன், அதிகாலை 4:00 மணியளவில் என் தூக்கம் கலைந்தது. என் உடலில் நான் கண்ட காட்சிகள் என் கொந்தளிப்பை ; என் உளவியல் அமைப்பைத் தூண்டியது.
இது என் உடலை சிலிர்க்க வைத்தது.என் உடல் உளவியல் மற்றும் அனுபவங்களால் சிலிர்த்து போயின.
நான் ஏன் என் உளவியல் அமைப்பைப் பற்றிப் சொல்கிறேன் என்றால், என் கனவுகள் ,என் மக்களையும், என் இல்லத்திற்கு அருகிலுள்ள இடங்களையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தன. அதாவது என் வீட்டிலிருந்து சுமார் 50 பர்லாங் தொலைவில் பாயும் காவிரி நதியான அரசலாறு நதி.
அரசலாறுக்கு அருகில் வடக்கு பகுதிகளில் வீடுகள் இல்லை.புதர்கள் மற்றும் களைகள் மட்டுமே உள்ளன என்பதை வாசகர்களுக்குத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
அங்கே ,அந்த இடத்தில் என் கனவுகளில் மதங்கள், இனங்கள், மொழிகள், பணக்காரர்கள் மற்றும் ஏழைகள் என அனைத்து வயதினரையும், பல வகையான மக்கள் தங்களின் தனித்துவமான மற்றும் தனித்தனி வாழ்க்கையை நடத்துவதைக் கண்டேன். அந்த பரந்த இடம் ஒரு வெட்ட வெளி அன்று ; மாறாக பரந்த அளவில் திறந்திருக்கும் ஒரு மாயவனின் மாளிகை. என்னைத் தவிர வேறு யாரும் அவர்களைக் கவனிக்க அல்லது அக்கறை காட்ட முயலவில்லை.
நான் ஒரு குழப்பத்தில் சிக்கிக் கொண்டேன்.நான் உண்மையிலேயே குழம்பி போய் இருந்தேன். எப்படி வெளியே வந்து என் வீட்டை அடைவேன் என்று பயந்து பயந்து வாழ்வதாக உணர்ந்தேன்.
இதுவரையிலான என் கனவை படித்தவர்கள் கொஞ்சம் நிற்க....
ஒரு பின்னோட்ட கதை ...
நான் கண்டியூர் செல்லும் வழியில் அய்யம்பேட்டைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு தூங்கும் கிராமமான 'மாத்தூர்' என்ற இடத்திற்குச் சென்றேன். நான் குறிப்பிட்ட இடம் கும்பகோணத்திலிருந்து சுமார் 30 கி.மீ தொலைவில் உள்ளது.
நான் அங்கு சென்றது எங்கள் குடும்பத்தின் குல தெய்வம் அங்கு இருந்தது. அங்கு "வேண்டியபடி " செய்ய வேண்டிய கடமைகள் இருப்பதால் அங்கு நான் சென்றேன்.எங்கள் மரியாதையை கடவுளுக்கு காட்டும் அடையாளமாகவும் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
எல்லா பிரார்த்தனைகளும் முடிந்த பிறகு , சடங்குகளைச் செய்த பூசாரிகளுக்கு தட்சனை கொடுத்து விட்டு , நான் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன்.
அந்த பேருந்து என்னை இறக்கிவிட்ட ஒரு இடம் என்னைத் தப்பிக்க வழியின்றி பயப்பட செய்தது. பயத்தால் நான் சித்தம் கலைந்தேன்.ஒரு கற்பனைக் கனவில் வாழ ஆரம்பித்து விட்டேன்.
நான் என் வீட்டிற்கு அருகில் பேருந்தில் இருந்து இறங்கிய இடம் -தஞ்சையின் சந்துக்களைப் போன்று ஒரு எலிப் பொறி வழி போல - காட்சி தந்தது.
அது எனக்கு ஓரளவு அந்நியமாகத் தோன்றியது.
ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை என் வீட்டை இணைக்கும் வழிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சித்தேன். அந்தப் பாலம் பழையதாகவும், பழக்கமானதாகவும் இருந்தது. அது என்னையும் என் வீட்டையும் பிரித்தது.
கூடுதலாக, எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு நண்பர் வந்து என்னுடன் பேசுவதைக் கண்டேன். அவர் என்னை அவரது வீட்டிற்கு அழைத்தார், என்னை நன்றாகப் உபசரித்து உணவு வழங்கினார்.
என்னுடைய பயத்தைப் பற்றி நான் அவரிடம் சொன்னேன், அவருடைய சகோதரனும் மிகவும் கவலைப்பட்டார். அவர் என்னை ஆறுதல்படுத்தினார், என் வீட்டை அடைய உதவுவதாக உறுதியளித்தார்.
குறுக்கீடுகளுக்கு மன்னிக்கவும்:
நான் எல்லாவற்றையும் விவரிக்கும்போது, தாராசுரம் மேப்பாலம் என்பது அரசலாற்று குறுக்கே அமைந்த ஒன்று.ஆற்றின் அருகே வடப் புறமாக எந்த வீடுகளும் இருக்காது. மாறாக புதர்கள் மண்டி இருக்கும்.
ஆனால் எனது பிரமையில் காட்சிகள் வேறுவிதமாக இருந்தன.
பாலத்தின் மறுபுறம் மக்கள் பெருமளவில் செல்வதை நான் காண்கிறேன், அவர்களுடன் சேர்ந்து பாலத்தின் மறுபுறம் அடைய முயற்சித்தேன்.
பின்னர் சாலை கூத்தாநல்லூர் செல்லும் வழி என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டது.
ஐயோ, கும்பகோணத்திலிருந்து சுமார் 40 கி.மீ தொலைவில் இருந்த கூத்தாநல்லூர் என் கனவில் எப்படி வந்தது ?
நான் கனவுகளில் தொலைந்து ,என் எண்ணங்களில் ,பிரமையில் இருப்பதால், என் கனவுகளை நியாயப்படுத்த எனக்கு எந்த காரணமும் இல்லை. உண்மையில் நான் தனிமையிலும் , வறட்சியிலும் இருக்கிறேன்.
வேறொரு பாதையில் செல்ல முயன்றபோது, சிங்கக் குட்டிகள் தங்கள் தாயுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன்.
நான் உறைந்து போனேன்.
நான் பயந்து திரும்பி வந்தேன்.
என் இரவுகளை புரட்டிப் போட்டுவிட்டு வந்த கொந்தளிப்பான நேரம் அது, நான் வீட்டிற்குச் செல்வேன் என்ற நம்பிக்கையை இழந்தேன்.
பல ஆண்டுகள் சந்திக்காத ஒரு நபரை நான் சந்தித்ததும் , அதுவும் அரசலாற்று மறு கரையில் மக்கள் வசிக்காத வடக்குப் பகுதியில் வீடுகள் எப்படி வந்தன.
நிஜ வாழ்க்கையில் என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாதது கற்பனையில் சாத்தியமாகிறது.
கனவுகளில் மட்டுமே எல்லா கற்பனைகளும் இருப்பதைக் கண்டேன்.
மனிதர்களிடம் நான் கண்ட உருவங்கள், அவர்களின் செயல்கள், அனைவரும் பார்க்கும் வகையில் "திறந்திருந்த வாமும் வீடுகள் ".
கடவுளே ; என்ன ஒரு பேய் ஆட்டம் நடத்துகிறாய்.
இதே , அவற்றில் சில....
1. காமவெறி செயல்களில் ஈடுபடும் வயதானவர்கள்
2. இளைஞர்கள் எதையும் பற்றி கவலைப்படாமல் வேலையைச் செய்வதில் ஈடுபட்டனர்.
3. சிலர் நெசவு செய்வதில் ஈடுபட்டுள்ளனர்..
4. சிலர் சாப்பிடுகிறார்கள்..
5.யாரும் மற்றவர்களைப் பற்றி பொறாமைப்படவில்லை...
6. உண்மையில் எந்த சண்டையும் இல்லை, மோதல்களும் இல்லை, வதந்திகளைப் பரப்புபவர்களும் இல்லை.
7. யாரும் மற்றொரு நபரைப் பற்றிப் பேசவில்லை, பேச வேண்டிய அவசியமில்லை
8. அங்கே எல்லாம் செயல், செயல், செயல், அதுவும் இப்போது, இப்போது, இப்போது..
9. ஐயோ, என்ன ஒரு உன்னத உலகில், நான் வாழ்கிறேன்.
இறுதியாக நான் எனது சரியான நேரத்தையும் வழியையும் கண்டுபிடித்தேன், அது என் வீட்டை இணைத்தது.
என் நண்பர் அந்த இடத்திற்கு என்னுடன் வந்தார், கடைசியில் அவர் என்னிடமிருந்து ஒரு விடைபெறுதலைக் கூட எதிர்பார்க்காமல் மறைந்துவிட்டார்.
என் கனவுகளின் கூட்டுத்தொகை மற்றும் உள்ளடக்கம் பின்வரும் காரணிகளால் இருக்கலாம்.....
1. சஞ்சாரத்தில் நாவலில் நாதஸ்வர வித்வான்களின் கதையை எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் சொல்லி விதம் என்னைப் பெரிதும் பாதித்து இருக்கலாம்.நான் கதைகளில் மூழ்கிவிட்டேன், அதனால் எனக்கு மாயத்தோற்றம் ஏற்பட்டது. ஆனால் என் கனவுகளில் என்ன தவறு நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை...
2. மற்றொரு நாவலான இடக்கை (இடது கை) என் தத்துவ சிந்தனைகளைப் பாதித்தது.
எஸ். ரா . அவர்கள் ஔரங்கசீப்பை பற்றியும் அவரது வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்தைப் பற்றியும் எழுதி இருந்தார். அதில் ஔரங்கசீப்பின் ஏக்கம் , தனிமை வெளிப் பட்டது. அந்த நாவல் அவரது வாழ்க்கையை மெதுவாக கடைசி கால நினைவுகளைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.
அவர் தனது இறுதி நாட்களில் சூஃபியிடம் சென்றார் . அவர் வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையைப் பற்றி போதித்து அதைப் பெறுவதற்கான ஞானத்தையும் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்.
அந்த ஞானி -காலம் நமக்கு அற்புதங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையை கொடுத்த வண்ணம் இருக்கிறது. அதை
கணக்கிடவோ , அளவிடவோ நம்மால் முடியாது என்றார்.
வாழ்க்கையில் நல்ல காரியங்களைச் செய்தால் அது திரும்ப ஒரு காலத்தில் நமக்கு வந்து உதவும் என்றார்.
மேலும் அதிகாரம், பணம், காமம் போன்றவற்றிற்காக ஈகோவுடன் வாழ்க்கை எதிர்பார்த்து வாழும் போது அது ஒருவரின் உயிருக்கும் நன் தலைமுறைக்கும் எப்போதும் ஆபத்தை விளைவிக்கும்.
உடல்களை விட மனங்களே அதிக பாதிப்புக்கு ஆளாகின்றன.
காலத்தில் பங்கேற்பாளர்களாகிய நாம் நம் பங்கை சிறப்பாக செய்ய வேண்டும்.
நேர்மறை சிந்தனை குலத்திற்கும் , வாழ்விற்கும் செழுமை ஊட்டும்.
எதிர்மறை மனநிலையுடன் செய்யும் போது நாம் பல பாதிப்புகளுக்கு ஆட்பட்டு பரிதவிப்போம்.
எனவே, வண்ணங்களும் ,கனவுகளும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வெறும் ஆசைகள் மற்றும் சுயநலத்திற்காக பயன் படுத்தாமல் எதிர்பார்ப்புகளை முடிந்தவரை புறம் தள்ளி உண்மையுடன் வாழ என் கனவுகளை இறுதியாக மூடுகிறேன்.
இந்த உலகம்
தாவரங்கள்,
விலங்குகள் ,
மற்றும் ,
வாழ்க்கையின் ,
அத்தியாவசியமான,
காற்று,
நீர்,
விண்வெளி,
நெருப்பு
மற்றும் ,
பூமி ......
ஆகிய அனைத்து உயிரினங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒன்று.
முழு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பையும் உள்ளடக்கிய செயல்பாடுகளால் அது நிரப்பப்பட வேண்டும்.
அனைத்து மக்களின் நல்வாழ்வில் அக்கறை கொண்ட அனைவரும் இந்த பூலோக வரலாற்றை பாதுகாக்கப் பாடுபட வேண்டும்.
சோழநாடு சோறுடைத்து என்பது பழமொழி. எனவே சோறுடைத்த நாடு “சோற நாடு” ஆகிப் பின், சோழ நாடாகியது என்பர்.
இங்கே செவி வழி கேட்ட, உணர்ந்த செய்திகளை பதிவிடுகிறேன்.
குடந்தையைச் சுற்றி உள்ள சிற்றூர்களின் பெயர்கள் அதற்கான காரணங்களை ஆராயும்போது ஒரு ஒற்றுமையை காண முடிகிறது.
அவ்வாறே சோழ நகரத்திற்கு ‘பழையாறை’ தலை நகரமாக விளங்கி இருக்கிறது. அதற்கு ஆதாரமாக அரண்மனைக்காரத்தெரு, ஆரியப்படையூர், காவல்காரன் தெரு, பம்பப்படையூர் போன்ற பெயர் உடைய தெருக்களும், கிராமங்களும் கோயில் நகரை அலங்கரிக்கின்றன.
மேலும் சில விவரங்கள்:-
‘மாதுளம் பேட்டை’ என்பது “மகாதளம் பேட்டை” என்ற சொல்லின் மருவுதல் எனக் கொள்ளலாம்.
மகா தளம் பேட்டை அருகில் ஆனைக்காரன்பாளையம் உள்ளது.
இதுவே யானை படைக்கான தளமாகவும் இருந்து இருக்கக் கூடும்.
எனவே நம் முன்னோர்கள் பல படைகளை அமைப்பதற்கு மகா தளம் அமைத்து அதை “பேட்டை” என்று அழைத்தனர்.
மேலும் குடந்தையையின் வரலாற்று, தொழில் மற்றும் வணிகச் சான்றுடைய அடையாளங்கள்:
1. பழைய அரண்மனைத்தெரு,
2. கம்பட்ட (நாணயம், நிதி தொடர்புடைய) விஸ்வநாதர் தெரு,
3. பஞ்சுக்காரத்தெரு,
4. நெல்லுக்கடைத்தெரு,
5. வேம்படித் தெரு (பித்தளை வியாபாரம்)
6. காசுக்காரத்தெரு,
7. அந்தணர்கள் குடியிருப்பு பகுதிகள்
A. சோலையப்பன் தெரு,
B. பக்த புரித்தெரு,
C. வேத பாடசாலை போன்றவை.
அரசலாற்றங்கரையில் நெசவாளர்கள் குடியிருப்பு நடந்து இருக்கிறது. அங்கே ‘சவுராஸ்டிரா மக்கள்’ அதிகம் வாழும் பகுதி. அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஆரம்பித்தது தான் - “ராஜ ராஜேந்திரப் பேட்டை கூட்டுறவு சங்க பண்டகசாலை.”
இப்படியாக செம்படியான் தெரு என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
ஆக சோழ மன்னர்கள் “குடிகளாக மக்களை” பிரித்து அவர்கள் செய்யும் தொழிலை வைத்து குடி அமர்த்தினர் என்று சொல்லலாம்.
ஆரிய படையூர் என்ற சிற்றூரில் “சோழன் மகாதேவின் சிலை” இருப்பதாக கூறுகின்றனர்.
உடையாளுர் - பட்டீஸ்வரம் போகும் வழியில் சில சிவன் கோயில்களை பார்க்கலாம் - பாழடைந்த நிலையில்!!
அவைகள் யாவும் ஊர் “பிரபுக்கள் மற்றும் நிழக்கிழார்” வாழ்ந்து மறைந்த நினைவுச்சின்னங்கள்.
இது மந்திரிகள் போன்றோரையும் உள் அடக்கும். அவர்கள் ராஜராஜ சோழனிடம் (ராஜாவிடம்) பணியாற்றியதற்கு மரியாதை நிமித்தமாக உருவாக்கப்பட்டவை என்று கூறப்படுகிறது.
மேலும் பல உதாரணங்கள்:
இன்றும் ‘திருவாடுதுறை ஆதீனத்தில் உள்ள தென்னத்தோப்பில் குட்டிக் கோயில்களை பார்க்கலாம்’ - இவைகள் யாவும் ஆதீன கார்தாக்கள் மறைவுக்கு பிறகு ஏற்படுத்தப்பட்ட நினைவுச் சின்னங்கள்.
The Talwar Amendment: R.K. Talwar was a highly respected Banker who was the Chairman of the State Bank of India from 1959 to 1974. He was removed from his office for his principled stand against an unjust and unethical interference by the Government in the functioning of the Bank. The government had to amend the Laws in the Parliament in order to get rid of Talwar which became well known in banking circles as the Talwar Amendment.
There is no doubt the Amendment was introduced with a single purpose of removing Talwar from the office of the Chairman, even though the bill was clothed in the general terms and included several other provisions which were insignificant. What did Talwar do to merit this extreme measure?
The problem in one sense was relatively simple and possibly an everyday occurrence in a Banker’s life. One of the borrowers of the Bank, a cement company became sick with mounting losses and approached the Bank for restructuring assistance. The economy was undoubtedly passing through a difficult phase at the time. The 1971 war with Pakistan on the issue of Bangladesh left many scars and several marginal companies were facing considerable difficulties. The State Bank of India being the largest Bank was involved with most such enterprises and was always ready and willing to give a helping hand to rescue these companies. What made the problem difficult with respect to this specific company was the strong assessment by the Bank that much of the difficulties of the company were brought about due to gross mismanagement and given the assessment the Bank insisted as a condition precedent to implementing the restructuring package, the Chairman of the company who was also the CEO should step down from the management and a professional management should take over the Company’s management.
This was a standard prescription by the Bank in similar circumstances and it was invariably resisted by the promoters till they reached a stage when it was difficult for them to carry on without the Bank’s help. In the specific case the promoter strongly resisted any attempt to dislodge him from the management position but the Bank held it's ground.
Then this promoter turned out to be different. He was a friend of Sanjay Gandhi, the son of then Prime Minister of India Mrs. Indira Gandhi and decided to take his case directly to him. To Sanjay Gandhi who was grappling with more serious affairs of the country this turned out to be a minor irritant. He called the Finance Minister and asked him to direct the Bank to waive the requirement. As far as he was concerned he had given his decision and that should have seen the end of the matter. But the problem was the Government was dealing with a different person, Talwar who was not used to taking orders from the Government.
The Finance Minister telephoned Talwar and asked him not to insist on a change in management as a condition precedent to restructuring. Talwar called for the details from the department and having satisfied himself with the merits of the case informed the Finance Minister that it would be difficult for the Bank to waive the requirement of change in management. The Finance Minister sent for Talwar and told him that he had received instructions from the highest authority in the Country who expected him to carry out the orders without demur. Talwar stood his ground and told the Finance Minister in no uncertain terms that there was no way for him to waive the requirement and the Bank’s position would remain unchanged. When this was communicated to Sanjay Gandhi he was quite amused, during the period of about a little more than a year since the Emergency was declared he never met anybody who either disagreed with him or refused to carry out his orders. He decided to send for Talwar to personally talk to him and was shocked to hear from his intermediaries that Talwar refused to come and see him on the ground he held no Constitutional Authority and he was accountable only to the Finance Minister. Sanjay Gandhi’s response was swift and clear, he told the Finance Minister to sack Talwar.
But the Finance Minister faced two sets of problems. Talwar during the seven years he was the Chairman of the Bank achieved a high sense of personal reputation and his removal from the office for what could be called a trivial issue would send shock waves in the industry.
The Finance Minister could however manage this because this was a period of emergency and what could have caused a stir in the normal times would pass off as not unusual in the extraordinary circumstances prevailing in the Country. The second problem was much more intractable. When the matter was referred to the Legal department, the Legal department pointed out to the specific provision in the State Bank of India Act which guaranteed the Chairman special protection against removal without sufficient cause. The Finance Minister therefore felt that a better course of action would be to offer Talwar a different assignment or seek his resignation. He sent for Talwar again and told him that the Government was planning to set up a Banking Commission to make recommendations with regard to the restructuring of the functioning of the Banking system and whether he would be willing to accept the Chairmanship of the Commission.
Without batting an eyelid Talwar told the Finance Minister that he would indeed be happy to head the Commission and he could carry out the job simultaneously with his existing assignment as the Chairman of the State Bank.
When the Finance Minister looked somewhat uncomfortable with this suggestion Talwar very calmly looked the Finance Minister in his eyes and told him, “Mr. Minister, you seem to be very particular that I should not continue as the Chairman of the State Bank of India, is that correct?”
The Finance Minister replied, “yes Mr. Talwar, you know what the problem is. We all have the highest regard for your abilities but unfortunately you do not seem to be very flexible on this single issue which is of great importance to the highest authority in the Country. If you do not want to accept any other position, I may have no option but to seek your resignation or in the alternative, to dismiss you from service! This would be extremely painful to me but I would be left with no other option.”
Talwar replied, “Mr. Minister, I have no intention of resigning from my position. It is entirely up to you to decide whether you want to dismiss me. In any case I have just about a little more than a year left in my second term and I see no reason why you should not allow me to complete it!”
The Finance Minister looked pained and miserable.
He terminated the interview and hoped that some solution would be found. He reported the matter to Sanjay Gandhi who was infuriated and asked the CBI to investigate Talwar to find out whether there were any grounds on which he could be dismissed, in terms of Talwar’s personal reputation for honesty and integrity was quite well known and in the normal course it would have been virtually impossible for any investigating agency to charge him with any misconduct. He however had two chinks in his armour. One was his almost monthly visits to Pondicherry which attracted widespread attention both within the Bank and in the political circles. His attachment to the Mother and the Aurobindo Ashram was well known and he made it clear to the Government when the issue once came up for discussion that he needed these visits for what he called recharging his batteries and if as a condition of his employment he was to stop these visits he would step down from the Bank. In any case this could not be construed as a sufficient cause for his dismissal in terms of the Act.
The second one was a little more serious. Talwar sent appeals on behalf of the Ashram to a large number of industrialists many of whom were clients of the Bank seeking donations for the Auroville project. So the Central Investigative Agency decided to focus on the issue and charge him with abuse of authority. While Talwar himself was completely unperturbed by the reported investigation, the Agency started meeting several industrialists who had given donation to the project with a view to taking from them a statement that they were coerced into giving the donation at the instance of Talwar.
At the end of the investigation two things became clear to the Agency. One was not a single industrialist was willing to say Talwar either spoke to them or in any way tried to persuade them to make the donation. The second was what Talwar did was to forward to the clients an appeal signed by the Prime Minister Mrs. Gandhi and the Secretary General of the United Nations U. Thant recommending the Auroville project for support.
The Agency found under the circumstances there was no way in which they could charge Talwar with abuse of his position. When the CBI closed the case as far as the Finance Minister was concerned it was back to square one and he faced the unpleasant task of reporting back to his political master his failure to carry out his diktat. Sanjay Gandhi lost his patience, he directed the Finance Minister to amend the State Bank of India Act to provide for a summary dismissal of the Chairman.
The Legislation amending the State Bank of India Act was passed in record time and received the assent of the President without any delay. Armed with the new provision in the Act the finance Minister summoned Talwar once again and told him that if he did not resign from service there was no alternative but to remove him in terms of the new provision. But Talwar was defiant, he told the Finance Minister that he had no intention of resigning and the Finance Minister could take whatever action he deemed appropriate. On the evening of the 4th of August 1976 Talwar received a fax message from the Finance Minister sanctioning him 13 months leave and asking him to hand over charge to the Managing Director. It's amazing that with all the powers in their hands the Government still could not summon up enough courage to dismiss Talwar but instead gave him leave preparatory to retirement for as long as 13 months which he did not ask for! This was the respect he commanded in the industry.
Talwar left the Bank at 5.30 P. M. which was his usual time of departure, there was hardly anybody to see him off. Everyone was scared to be seen to be associated with him.
“இடங்களின் ஒழுங்கமைவுகளை நாம் கட்டுவதில்லை அவை இடங்களாக இருப்பதாலேயே ஒழுங்கமைவுகளாகவும் இருக்கின்றன” மனுஷ்யபுத்திரன்
OOO
சென்றவாரம் எங்கள் நிறுவனத்தின் முதன்மை நிர்வாகி 3 நாள் பயணமாக முதல்முறையாக பெங்களூரு வந்திருந்தார். அவர் லண்டனில் வசிக்கும் 50 வயது நிரம்பிய ஒரு ஜமைக்கப் பெண். வேலைப்பளுவினால் அலுவலகத்திற்குள் சிறு தொய்வுற்று காணப்பட்டாலும், அலுவலகத்திற்கு வெளியில் நகரத்தை சுற்றி பார்க்கும் போது மிகவும் உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டார். அதைப்பற்றி வினவியபோது அவர், முன்பு சென்ற மற்ற நகரங்களில் தான் ஒரு மற்றமையாக (other) உணரப்பட்டதாகவும், பெங்களுருவில் தன்னிலையை (self/subjectivity) உணர்வதாக கூறினார்.ஜமைக்காவை சேர்ந்த ஒரு பெண் இந்தியாவில் இந்த உணர்வை அடைந்ததற்கான காரணம் என்னவாக இருக்க முடியும்? இன்றைய நவீன மனிதன் பல்வேறு இடங்களில், வெல்வேறு கலாச்சார அம்சம் கொண்ட சமூகங்களில் வாழும் சாத்தியம் உருவாகி வந்துள்ளது, அவ்வாறிருக்கையில் ஒரு மனிதன் தன்னை தானாக(self) உணர்வதற்கான காரணிகள் என்ன?
மனிதனின் இருப்பை விசாரணை செய்த அறிவியல் கொள்கைகள் மனிதனையும் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள மற்ற பருப்பொருட்களை போல கால வெளியில் கொண்டுள்ள இடம், எடை, திணிவு போன்ற அளவீட்டை கொண்டு புறவயமாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று எண்ணி ஆராய்ந்து வந்தன.
பருப்பொருட்களின் பௌதீக கூறுகள் நிலைக்கொண்டால் அவை சமநிலையில் உள்ளன. ஆனால், உடலின் பெளதிக கூறுகள் நிலைக்கொண்டாலும் மனிதன் சமநிலைக் கொள்வதில்லை. தன்னிலையை(self) அறிய முடியாது விலக்கமும், பதற்றமும் கொள்வதை அறிவியல் கொள்கைகளை கொண்டு விளக்க முடியவில்லை. அதுவரையில் நம்பப்பட்டு வந்த அறிவியல் கொள்கையின் படி, தூல உடல் என்பது பௌதிகமானது. மனிதனை வெறும் தூல உடலாக அணுகிய அறிவியல் கொள்கைகள், தத்துவங்கள் எல்லாம் முடிவில் பொருள்முதல்வாத (materialistic) சிந்தனையை முன்வைப்பவையாகவே இருந்தன. பொருள்முதல்வாதம் மனித இருப்பின் தன்னிலையை கணக்கில் கொள்ளாமல் அதை ரத்து செய்துவிட்டது. அதற்கு பின் வந்த புலனறிவுவாத(empiristic) கொள்கைகளோ பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தையும் தூல உடல் கொண்டுள்ள புலன்களின் கூறுகளுக்குள் சுருக்கி விடுகிறது, அதிலும் மனிதனின் தன்னிலையை ஆராய வழியில்லை. இன்னொரு புறம், கருத்துமுதல்வாதமோ இந்த புவியில் நடக்கும் எந்த விஷயத்தையும் உண்மையாக நம்பத் தலைப்படவில்லை.
இந்த புள்ளியில் இருந்தே மனித இருப்பு பௌதிகமான தூல உடலால் (inert body) மட்டும் ஆனதல்ல, வேறு அம்சம் உள்ளது என்ற சிந்தனை முளைத்தெழுகிறது. அந்த அம்சம் தூயக் கருத்தாகவும் எண்ணப்படவில்லை. உடலுக்கும்-இருப்புக்கும்-தன்னிலைக்கும் உள்ள தொடர்பை விசாரனை செய்த இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கிய சிந்தனையான தோற்றவியலை(phenomenology) விரிவு செய்த தத்துவ அறிஞரான பொன்டி (Maurice Merleau-Ponty) மனிதனின் தன்னிலையை தூல உடலை மட்டும் வைத்து புரிந்துகொள்ள முடியாது, அதை அவன் வாழும் உடல் (living body) கொண்டே அறிய முடியும் என்கிறார்.
தூல உடலை போல் அன்றி, வாழும் உடல் என்பது, தான் அமைந்துள்ள சூழலில் இருந்து செறிவான அனுபவங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளும் சாத்தியங்களை கொண்டது. புறவய யதார்த்தங்களில் இருந்து, இருப்பின் இயல்பை அறியக்கூடியது. தூல உடலுக்கு அளிக்கப்படும் இடம் (place) எனும் பௌதிக அணுகுமுறை புறவெளியை(outer space) முதன்மைப்படுத்தி, அதிலிருந்து அவ்வுடல் எனும் பருப்பொருள்(object) கொண்டிருக்கும் இடம் நோக்கி கணக்கிடுவது. புறவயமானது, ஓர்முக சிந்தனை கொண்டது, பொருள் கொண்டுள்ள நிலை அடிப்படையில் (objective,homogeneous & positional) சிந்திப்பது. நாற்காலி அறையின் சுவரில் இருந்து இரண்டடி தூரத்தில் இருக்கிறது என வகுப்பது போல.
பௌதீக அணுகுமுறை மனித இருப்பை பற்றற்று விலகி, தள்ளி நின்று பார்க்கிறது. கூகுள் வரைபடத்தில் நாம் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து போக விரும்பும் இடத்தை செயற்கைக்கோள் விழிவழியாக மேல் நோக்கு பார்வை கோணத்தில் இரண்டு தொடர்பற்ற புள்ளிகளாக காண்பது போல. ஆனால் மனிதனின் இருப்பை உணரச்செய்யும் வாழும் உடல் தான் அமையபெற்றுள்ள நோக்குநிலையில் (oriented) இருந்து வெளியை உருவகிக்கும் சாத்தியம் கொண்டது. தன்னிலையை, இந்த வெளியால் உருவாக்கப்படும் அனுபவம் கொண்டு மட்டுமே உணரக்கூடியது. அதே கூகுள் வரைபடத்தில் பிரயாணத்தை தொடங்கியபின், தொடங்கும் புள்ளி நம் நோக்குநிலையின் அடிப்படையில் சுற்றத்துடன் வெளிப்பட்டு விரிவதை (projected) போல. இது அனுபவத்தால் வடிவம் பெரும் உலகம்.
இந்த உலகில், வாழும் உடல் ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் உறுதியாக ஈடுபட்டுக்கொண்டிருப்பதன் பொருட்டு அர்த்தம் கொள்கிறது. இவ்வுலகம் நம் அனைவராலும் பகிரப்பட்டு, ஒவ்வொருவரும் உறுதியாக ஈடுபட்டுகொண்டிருக்கும் ஒன்றாகும் (being-in) . எ.கா. கல்லூரி வகுப்பறையில் பேராசிரியர். ஒரு பேராசிரியராக இருப்பதன் அர்த்தத்தை உருவாக்கும் கல்வி உலகின் நடைமுறைகளில் ஒருவர் எவ்வாறு ஈடுபட்டுள்ளார் என்பதை குறிக்கிறது – மாணவர்களுக்கு விரிவுரை வழங்குதல், தேர்வுத்தாள்களை மதிப்பிடுதல் போன்றவை. எனவே உலகம் என்பது மனிதன் கொண்டிருக்க கூடிய அல்லது விட்டு விடக்கூடிய ஒரு தற்செயலான விருப்பத்தேர்வு அல்ல. மனிதனாக இருப்பதன் காரணத்திற்கும், அவன் இருப்பிற்கும் அவசியமானது.
உலகம் என்பதை வழக்கமான அர்த்தத்தில் ஒரு இடஞ்சார்ந்த கொள்கலன் (spacio-temporal container) அல்லது பொருட்களின் கூட்டுத்தொகையாக புரிந்து கொள்வது முழுமையானதன்று. மாறாக, இதுவே நாம் வாழும் இடம். இது நம் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை கொண்டிருக்கும் பொது அமைப்பாகும். இதையே பொன்டி (Maurice Merleau-Ponty) “என் இருப்பை திட்டவட்டமாக எடுத்துக்கொண்டால், இந்த வாழும் உடலில் இருந்தும் உலகில் இருந்தும் பிரிக்கமுடியாதது அது” என்கிறார் . பொன்டி (Maurice Merleau-Ponty) தன்னுடைய உணர்தலின் தோற்றவியல் (phenomenology of perception) நூலில், மனிதனுக்கான உலகம் என்பது வெறும் வடிவியல் இடமோ, அல்லது பொருட்களின் எடையை தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் பிராந்தியமோ அல்ல, அது அவனுக்கான தனித்துவமான களம் (field). அதுவே அவன் இருப்பை உறுதிப்படுத்தும் பின்னணி என்கிறார்.
இங்கு களம் என்ற சொல்லாட்சி முக்கியமானது, ஏனென்றால் அதுவே நாம் அக்கறை கொண்டுள்ள இடம்சார்ந்த உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. கால்பந்து விளையாட்டு களம் என்பது கீழே பரவியுள்ள ஒரு நிலம் அல்ல, அதுவே விளையாட்டுவீரனாக உணர வைப்பது. நாம் அமைந்துள்ள களத்தில் புலனுணர்வுகளின் ஈடுபாட்டின் முதன்மையே முதலில் நமக்கு விஷயங்களைப் பற்றிய விஞ்ஞான பார்வையை ஏற்றுக்கொள்வதை சாத்தியமாக்குகிறது. அனைத்து பகுத்தறிவு, மதிப்பு மற்றும் இருப்பிற்கும் முன்கூட்டியே அனுமானிக்கப்பட்ட அடித்தளமாக அது அமைந்துள்ளது. நாம் உணர்வது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட மற்றும் ஒருங்கிணைந்த முழுமை, அங்கு புலனுணர்வு சார்ந்த ஒன்று எப்போதும் வேறொன்றின் நடுவில் இருக்கும், அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு களத்தின் பகுதியாகவோ இருக்கும். எனவே தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பொருள் அல்லது தோற்றம் என்று எதுவும் இல்லை.
ஒரு கதவு என்பது சுவரில் இருக்கும் ஒரு திறப்பு மட்டும் அல்ல; அது “உள்” மற்றும் “வெளி” எனும் இரண்டு இடங்களை இணைக்கும் செயல்பாடாகும். கதவின் பொருள், அது இருக்கும் இடத்துடனான உறவில் உருவாகிறது. அதே கதவு உடைந்து வெளியே கிடக்கும்போது, அதற்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஒருங்கிணைந்த முழுமையில் உள்ள உணர்வுகளுடன் தொடர்புறுத்தப்படும் படும் போது மட்டுமே ஒரு தனி உணர்வு அர்த்தமுள்ளதாக அமைகிறது. பொருட்களின் அர்த்தம் நாம் அமைந்துள்ள மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட உணர்வுகள் மூலம், இந்த உடல் பொது இடத்துடன் கொண்டுள்ள நோக்குநிலையால் வெளிப்படும் விஷயங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமும், கையாளுவதன் மூலமும் தன்னிச்சையாக ஒன்றிணைகிறது. என் வீட்டருகே இருக்கும் காட்டு வாகை வெறும் நிழற்குடை மட்டும் அல்ல. அந்தி நேரத்தில் நண்பர்களுடன் கூடும் சபை, ஓய்வு நேரத்தில் புத்தகம் வாசிக்கும் இடம், அடர்மழையில் சில்லென சாரலில் ஒதுங்கும் இடம், இப்படி பல.
பொருட்களுடன் நமக்கு உள்ள எந்தவொரு கருத்தியல் உறவும் நம் சொரூபம் கொண்டிருக்கும் உணர்வுக்கும் உலகத்திற்கும் இடையிலான தடையற்ற இயங்கியல் ஒருங்கிணைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பொன்டி இக்கருத்தை உடல் வடிவமைப்பு (bodily schema) என்ற தத்துவப்பார்வையின் வழியாக விளக்குகிறார். அவர் பார்வையில் மனித அனுபவம் என்பது சிந்தித்து,பிரதிபலித்து உருவாவதில்லை. மாறாக அது சிந்தனைக்கு முந்தைய உணர்வுச் செயல்பாடு. ஓர் அடிப்படை ஒழுங்கமைவு. மனித உடல் புறவுலகத்துடன் கொண்டிருக்கும் புலனியக்கம் சார்ந்த பற்றுதலே நம் அடிப்படை அனுபவத்தை நிர்ணயிக்கிறது. உலகுடனான நம் உறவு சிந்தனையை மட்டும் சார்ந்ததல்ல. அது உடல் வழியே நிகழும் ஒரு கூட்டு விளைவு. இதனால், சிந்தனைக்கு முந்தைய அனுபவங்களும் அவற்றில் உறையும் அர்த்தங்களும் இணைந்த ஒரு சிக்கலான வலை நம் இருப்பின் பகுதியாக உள்ளது.
மனிதன் அமைந்துள்ள மற்றும் உருவகப்படுத்தப்பட்ட நோக்குநிலை கொண்ட உலகில் உள்ள விஷயங்களை உடல் வடிவமைப்பு (bodily schema) மூலம் உணர்கிறான் என்றால், அந்த நோக்குநிலை விசர்ப்புத்தி, இன வேறுபாடு, பாலியல் வேறுபாடு, உடல் ஊனமுற்றோர் போன்ற பிற உடல் வடிவமைப்பு கொண்டவர்க்கு என்னவாக இருக்கும்? இத்தகைய உடலியல் அம்சங்கள் அவர்கள் உருவகப்படுத்தப்பட்ட வழிகளைத் தேர்வுசெய்வது மட்டுமல்லாமல், தன்னிலைக்கும் உலகத்திற்கும் இடையிலான இயங்கியல் ஒருங்கிணைப்பை சீர்குலைக்கம் வாய்ப்பையும் கொண்டுள்ளது.
பிரெஞ்சு ஆதிக்க காலனியில் குடியிருந்த கறுப்பினத்தை சேர்ந்த மனநல மருத்துவரும், இருத்தலியல் தத்துவ வாதியுமான பிராண்ட்ஸ் பானொன் (Frantz Fanon) நாம் வழக்கமாக எடுத்துக்கொள்ளும் உலகத்தின் மீதான முன்பகிரப்பட்ட உணர்வு, காலனித்துவ மக்களுக்கு அதே வழியில் இருப்பதில்லை என்கிறார். பொது இடத்தில் தன்னை ஒரு ஐரோப்பிய குழந்தை கைநீட்டி கறுப்பர் என அழைக்கும் போது தன் இருப்பு உடைக்கப்படுகிறது. ஒரு வெள்ளை ஐரோப்பிய உலகத்தை இணைக்கும் பகிரப்பட்ட அர்த்தங்கள் மற்றும் ஊடும்பாவுமாக நெய்யப்பட்ட நடைமுறைகளில் இருந்து தான் வலுக்கட்டாயமாக விடுபட்ட இழை போல உணர்வதாக குறிப்பிடுகிறார். இதன் காரணமாக குழப்பத்துடனும், அந்நியமயப்படுத்தப்பட்டும், அசையமுடியாதவராகவும், செயலற்று இருப்பதாகவும் உணர்வதாக கூறுகிறார். இதனால் உலகதிற்குள் விரிந்து செல்லும் வாய்ப்பு தடைபட்டு, பொது செயல்களில் ஈடுபடமுடியாமல் போவதாகவும், மொத்தில் அவர் ஒரு பொருளாக மாற்றபட்டு தன்னிலையை இழந்தாக உணர்கிறார். உடல் வடிவமைப்பைகொண்டு பொது சூழலில் உள்ள அர்த்தத்துடன் ஒருங்கிணைந்து வாழும் உடலின் அனுபவங்களை பெருக்கிகொள்ளும் சாத்தியம் அமையப்பெற்ற சூழலில் மனிதன் தன்னிலையை உணர்கிறான். வாழும் உடலுக்கான சாத்தியங்கள் அகற்றபட்டு வெறும் தூல உடலாக மட்டுமே எஞ்சக்கூடிய உலகில் மனிதன் மற்றமை ஆகிறான்.
இந்தியா வந்த ஜமைக்காவைச் செர்ந்த பெண் தன்னிலையை உணர்ந்ததற்கு காரணம் என்ன? அதை இன்னொருவரால் அறிய முடியாமலேயே போகலாம். ஏனென்றால் தன்னிலை என்பது பிரக்ஞை அறியும் உண்மை அல்ல. வாழும் உடல் அறியும் உண்மை.
விவேக்
பெங்களூருவில் உள்ள ஒரு தனியார் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். இலக்கியம் மற்றும் தத்துவத்தில் ஆர்வம் கொண்டு பயின்று வருகிறார்.
--- என்று 1990களில் துவங்கி 2000களிலும் ஒருவரை பற்றி புரியாமல் குழம்பி முழித்தேன் என்றால்... அவர் தான்... #அமோல்_மஜும்தார்.
தனது முதலாவது ரஞ்சி டிராபி போட்டியில், ஹரியானா அணிக்கு எதிராக பாம்பே அணி சார்பில்... 260 ரன்கள் குவித்து உலக சாதனையுடன்... 1994ல் கிரிக்கெட்டில் அதிரடி எண்ட்ரி கொடுத்தவர்.
அதன் பிறகு உள்ளூர் போட்டிகளில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் மலை அளவுக்கு ரன்கள் குவித்தவர்.
"புதிய டெண்டுல்கர்"... "அடுத்த சச்சின்"... என்றுதான் அவரை பத்திரிகையில் புகழ்ந்து தள்ளி எழுதுவார்கள்.
ஒவ்வொரு முறை இந்திய கிரிக்கெட் அணி அறிவிப்பு வரும்போதும்...
"என்னது... இந்த முறையும் அமோல் மஜும்தார் செலக்ட் ஆகலையா..?!" என்கிற கேள்வி தவறாமல் இடம்பெறும்.
ஆனால்.,. கடைசி வரைக்கும் உள்ளூர் போட்டிகளில் மட்டுமே ஆடினார். ஒரு முறை கூட இந்திய அணிக்கு தேர்வாகி சர்வதேச போட்டிகளில் அவர் ஆடவே இல்லை... என்பது இன்றுவரை யாருக்குமே விளங்காத புரியாத புதிர்.
2013 வரை இந்திய ஃபர்ஸ்ட் கிளாஸ் டொமாஸ்டிக் கிரிக்கெட்டில் 171 போட்டிகள் விளையாடி, 48.13 ஆவரேஜில், 11,167 ரன்கள் குவித்தார். இதில் 30 செஞ்சுரி 60 பிஃப்டி அடித்திருக்கிறார்.
இவர்தான்....
இன்று ஒருநாள் கிரிக்கெட் உலகக் கோப்பையை வென்ற சாம்பியன்களான இந்திய பெண்கள் அணியின்... தலைமை பயிற்சியாளர்..!
ஆம். இன்று... வேர்ல்ட் சாம்பியன்களாக வானில் மின்னி ஜொலிக்கும் வைரங்களை கடந்த 2 வருடங்களாக பட்டை தீட்டிய... #கோச்_அமோல்_மஜும்தார்..!
லீக் மேட்ச்களில் அதிரடியாக ரன்கள் குவித்த ஓபனிங் பேட்டர் பிரதிகா ராவல் காயம். அவரால் நடக்கவே முடியாது. வீல் சேர்தான் என்று அரை இறுதி போட்டிக்கு முன்பு திடீர் இடர் ஏற்படுகிறது.
சென்ற வாரம் வீட்டில் அமர்ந்து நம்மை போல டிவியில் வேர்ல்ட் கப் கிரிக்கெட் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஒருவரை...
கூட்டி வந்து... நேராக அரை இறுதியில் ஓபனிங் ஆட இறக்கினார்... கோச் மஜும்தார்.
அவர் 10 ரன்னில் அவுட் ஆனார்.
ஆனாலும்...
மனம் தளராமல் நம்பிக்கை வைத்து அவரையே...
இறுதி போட்டியிலும் ஓபனிங் இறக்கினார்.
78 பந்துகளில் 87 ரன்கள். 2 விக்கெட்.... என்று கோப்பை வெல்ல முக்கியமான காரணமாக இருந்து...#ஆட்டநாயகி விருது பெற்றார் #ஷிஃபாலிவர்மா.
கோச் என்றால் இப்படி இருக்க வேண்டும்..!
பாராட்டுகள் & வாழ்த்துகள் அமோல்..
நடிகர் விஜய் படத்தில் பார்த்த காட்சிகளை நிஜத்தில் நிகழ்த்தி காட்டிய அமோல் தான் Real Hero..!!
In 2009, famous Italian freediver Enzo Maiorca was diving with his daughter Rossana near the coast of Syracuse when something truly special happened.
As he was going deeper into the water, Enzo suddenly felt a soft tap on his back. When he turned around, he saw a dolphin—not there to play, but clearly asking for help.
The dolphin swam down, and Enzo followed. About 15 meters below the surface, they found another dolphin stuck in an old fishing net. Without wasting a moment, Enzo called to his daughter for a knife and carefully cut the net to free the dolphin.
As soon as it was free, the dolphin made a sound Enzo later described as “almost like a human cry.”
When they all reached the surface, Enzo and Rossana saw that the dolphin was a pregnant female—and just moments later, she gave birth right there in the open sea.
The male dolphin circled around them, then gently came up to Enzo, touched his cheek with its nose—like a soft kiss—and then swam away with his new little family.
Later, Enzo shared his thoughts:
“Until people learn to respect and communicate with the natural world, they’ll never truly understand their place on this planet.”
A strong reminder that nature has a voice—if we’re willing to listen.
இப்படியும் ஒரு சம்பவம் நடக்கும் என்று நான் நினைத்து கூட பார்க்கவில்லை.
இப்படித்தான் எல்லோரும் சொல்லிக் கொண்டு தங்களை பற்றிய ஒரு ஆதர்சன கனவுகளை ஏற்படுத்தி வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறோம்.
அப்படி என்ன நடக்க முடியாதது நடந்து விட்டது?
நீ நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாதது என்று ஏதாவது இந்த உலகத்தில் உள்ளதா!
நாம் நம் மனதில் கோபம், காமம், பொறாமை, கர்வம் ஆகிய முகங்களை சுமந்து கொண்டு திரிகிறோமே? அது தெரியாமல் அப்படி என்ன நடந்து விட்டதாக என் நண்பன் சொன்னதை உங்களுடன் பகிர்கிறேன்.
ஏஐ-ஐ திறந்து ஆகிவிட்டது; Youtube அரட்டை, x- troll , இன்ஸ்டா உடான்ஸ், பேஸ்புக் லைக் எல்லாம் போர் அடிக்க இந்தப் பக்கம் வந்தான் நடேசன்.
அவன் ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பொது புத்தியுடைய, மாற்று சிந்தனை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு பெட்டகம் -ஏஐ முன் கையை சொடிக்கி, 'என் பொறாமை, காமம், கர்வம், கோவம் ஒழிக்க என்னால் முடியவில்லை; அதற்கு மாறாக என்ன செய்தால் இந்த தீய குணங்களை குறைக்க முடியும்? என்று கேட்க,
அதற்கு அது ஒரு புத்தகமே எழுதி விடும் அளவிற்கு செய்தியை தர, அதை விட்டு ஒழித்து கூகுள் நோட்புக் LM language model முன் வந்து தன் விளக்கத்தைக் கேட்டான்.
அது ஒரு விளக்கம் தந்தது. அந்த விளக்கம் முற்றிலுமாக வேறுபாடாக இருந்தது. மேலும் இத்தகைய மனித இயல்புகளை முற்றிலுமாக விட்டு ஒழித்தால் சித்து பிடித்து சித்தனாக வாய்ப்புள்ளதாக கூறியது.
உடனே அவன் என்னிடம் வந்தான். நான் அவனை என் வீட்டு திண்ணையில் உட்கார வைத்து அவன் செல்போனில் உள்ள எல்லா அப்ளிகேஷன்ஸையும் முழுமையாக அன்இன்ஸ்டால் செய்து ஒரு யோசனை கூறினேன்.
அதாவது நீ தினமும் என் வீட்டுக்கு வர வேண்டும். நாம் திண்ணையில் உட்கார்ந்து ஒரு இரண்டு மணி நேரம் பேசுகிறோம்.
அவ்வாறு ஜாலியாக பேசும் போது முடிந்தால் சைட் அடித்து அப்படியே ஒரு அப்ளிகேஷன்ஸ் போட்டு வாரத்திற்கு ஒரு முறை ஒரு சினிமாவிற்கு சென்று வருவோம்.
அப்படியே பக்கத்து வீட்டு அக்கப்போர்களை பேசி விவாதித்து ஒரு விவாத மேடையை நமக்குள்ளே உருவாக்குவோம்.
வீட்டில் டிவி முன் சீரியல் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு நம் உடலில் ஏற்படும் பல சீரியஸ் உபாதைகள் பற்றி விவாதித்து அதற்கான தீர்வுகளை நமக்கு நாமே கண்டு ஆராய்ந்து ஒரு கலந்தாய்வு செய்வதாக எங்கள் இருவருக்கும் ஒரு கருத்து உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது.
இவ்வாறாக 'செல்போன் அடிக்சன்' என்று சொல்லி வந்த என் நண்பனுக்கு ஆறுதல் கூறி அவனை கண்காணித்து வருகிறேன்.
முடிந்தால் நீங்கள் ஏதாவது அறிவுரை கூறலாம்! நன்றி! வணக்கம்!!
